Uilenhof - Uilengedicht

Uilengedicht

De Uil met zeven zuurtjes

De uil zat op een dikke tak
met zeven zuurtjes in een zak

De egel riep van bij de haag:
'Ik lust de zuurtjes ook zo graag!'

De tor riep van een grote steen:
'Ach,lieve uil mag ik er een?'

'T konijntje riep vanuit zijn hol:
'op zulke zuurtjes ben ik dol!'

De hagedis riep uit de hei:
'Toe uiltje, geef er een aan mij!'

En wat deed de uil,?
Hij schudde zijn gierige uilenkop
en at vlug ALLE zuurtjes op.

Daar zit de uil,hij zegt geen woord.
Hoe meer hij zwijgt,
hoe meer hij hoort.

En wat hij hoort onthoud hij goed
Een wijze UIL die zoiets doet!

Een oude uil zat in een eik,
hij was niet arm, hij was niet rijk,
maar hij was wijs en had verstand
van elke boom,van ieder plant.

Van s'morgens vroeg tot s'avonds laat
vroeg men de oude uil om raad.
Maar hij werd moe en kraste luid,
schiet op en zoek het zelf maar uit

De uil roept 's nachts: Oehoe Oehoe!
zo vliegt hij door het bos.
Maar 's morgens, ach dan is hij moe
en steeds gaan zijn ogen toe,
dan slaapt hij als een Os.